Glazen Huis, Kenia

Serious Request Kenia voor de 2e keer:

Op 20 dec. 2014 reist Shay voor de tweede keer af naar Nairobi Kenia om verslag te doen van Serious Request Kenia en van de problemen waar jonge meisje daar tegenaan lopen. Ditmaal samen met een videocrew.

Live Radioverslag vanuit Kenia;
Tijdens mijn verblijf in Kenia heb ik meerdere malen live verslag gedaan vanuit het Glazen Huis. Hieronder een kleine impressie

Blog: Serious Request Kenia de 1e keer:

In het jaar 2008 kreeg ik de kans om af te reizen naar Nairobi Kenia. Ik maakte een trip van 5 dagen en zat 2 dagen opgesloten in het Glazen Huis. Hieronder kan je mijn ervaringen lezen. Het is een lap tekst maar, zeer zeker de moeite waard.

Dag 1
Het moment is eindelijk daar, en hoe. Mijn wekker ging om 05.00 uur. Stel je eens voor dat ik te laat klaar ben en te laat aankom op Schiphol. Dus vroeg mijn bedje uit en de laatste puntjes op de i zetten. Dat betekent dat ik even mijn trolly open om te kijken of alles wat ik nodig heb erin zit. Ook even mijn handtas doorspitten opzoek naar mijn paspoort, travelclinic paspoort, portemonnee en ff checken of ik al mijn opladers bij me heb. Dat zijn er zo’n stuk of zes, dus zoeken en tellen maar. Anderhalf uur later was ik eindelijk zover.

Ik trok mijn huisdeur achter me dicht en stapte bij mijn ouders in de auto. Vroem vroem, naar Schiphol. Eenmaal daar aangekomen nog even snel kijken of ik een paar klompen kan meenemen voor de Glazen Huis DJ’s (Muki, Angel & Rapcha). Er waren alleen maar klompenpantoffels te vinden. Daarom werden het klompen sleutelhangers met hun initialen erop. Inchecken maar, snel nog wat Euro’s wisselen in Dollars en Keniaanse Shillings, nog ff met Fernando gesproken in Start, mijn ouders gedag gezegd, langs de douane, wat te snacken gehaald, laatste smsjes verstuurd en het vliegtuig in gestapt: Bestemming Nairobi. Ongeveer 8 uur later: “Fasten your seatbelt. We are getting ready to land”. En daar was ik dan op Joma Kenyatta International Airport.

Eerst langs de visumbalie, waar uitgebreid gevraagd werd wat ik kwam doen, hoelang ik bleef en of ik wel wist dat ik een werkvergunning moest hebben. “Oeps heb ik gezegd dat ik ging werken? Ik bedoel, ik ga op bezoek bij Ghetto Radio”. Gelukkig had de ‘visum man’ een goed humeur en kon ik doorlopen. Mijn trolly zag ik ondertussen al op de band liggen. Ik holde de trap af, pakte mijn trolly en belde gelijk even Maarten (Ghetto Radio directeur) om te zeggen dat ik naar buiten liep. Eenmaal buiten kwam er een heerlijke hittegolf en een ontspannen gevoel over me heen. Eerlijk gezegd was ik best zenuwachtig. Het idee dat ik naar het Glazen Huis in Kenia ging vond ik geweldig, maar toch… Ik kreeg een dikke knuffel van Maarten en maakte gelijk kennis met Abu de Ghetto Radio driver. In de auto belde ik met Angel in het Glazen Huis om te zeggen dat ik aangekomen was en dat we gelijk even langs het huis rijden. Abu startte de auto. Beetje bij beetje maakte ik kennis met Kenya, de auto’s, de wegen, de mensen, de geur en de verhalen. Voor dat ik het wist reden we het KICC (Kenyan International Confrence Centre) terrein op.

Daar stond het huis. Een glazen doos met felle lichten erop gericht. Ik heb maakte kennis met de gehele Ghetto Radio crew, aangezien iedereen aanwezig was om de 3 DJ’s in het huis te supporten en natuurlijk om te laten zien dat ook zij zich inzetten voor het thema vluchtelingen. Angel & Muki waren on air op het moment dat ik het huis binnen liep. Ik zei ‘niaji’ (hallo in Sheng straattaal) tegen de Ghetto radio luisteraars gezegd. Rapcha lag te slapen. Hij moest namelijk energie verzamelen voor zijn nachtshow. Ik heb nog even op het terrein rondgelopen en een beetje gebabbeld. Ook al is er geen groot tijdsverschil tussen Kenya en Nederland (in Nederland is het 2 uur vroeger) had ik wel een beetje last van een jetlag gevoel. Vroem Vroem, op weg naar het hotel. Ff goed slapen ter voorbereiding op 24 uur niet eten en bijna 24 uur radio maken.

Welterusten Nairobi!

Dag 2
“Goedemorgen” zei het zonnetje rond een uur of 9:00. Pas in de ochtend zag ik wat voor uitzicht ik had over de stad. Nairobi is een gigantische grote stad met zo’n 3 miljoen inwoners. De wegen zijn dus vol met auto’s, vol met mensen die onderweg zijn naar het werk en vol met hoge gebouwen. Ik werd opgebeld door Maarten met de vraag of ik klaar was om opgehaald te worden. Gelijk pakte ik mijn tas en ging naar beneden. Daar stond Abu (Ghetto Radio driver) al op me te wachten met z’n grote glimlach en zijn zonnebril op. Het eerste wat hij aan mij vroeg was: “You wanna see Nairobi”.

Natuurlijk! En daar gingen we op stap in de Ghetto Radio bus die volgeplakt was met het Ghetto Radio logo stickers. Hierdoor was de bus herkenbaar voor zijn doelgroep en werd er dus volop naar ons getoeterd en ‘niaji’ geroepen. We reden door de stad gereden en ik heb kort kennisgemaakt met het leven in Nairobi op zaterdag. Abu was trost aan het vertellen over Nairobi en de stad waar hij geboren is, Mombasa. Mombasa ligt zo’n 500 km van Nairobi aan de kust. Als het aan hem lag was hij meteen door gereden en had hij mij zijn mooie stad laten zien. Maar helaas hadden we daar geen tijd voor, dus leek het hem beter om mij naar het Nairobi National Museum te brengen.

Tijdens de reis stelde ik hem allerlei vragen over hoe het leven in Nairobi is, waar hij woont, wat hij ervan vindt om voor Ghetto Radio te werken, of hij een vriendin heef en ga zo maar door. Zonder probleem beantwoorde hij iedere vraag met een lach en soms met gefronste wenkbrauwen. We reden op een drukke weg die vrij steil omhoog ging. We maakten toen een scherpe bocht naar rechts en we waren er, Nairobi National Park. Een groot park vol vogels en mooie bomen. Abu vertelde dat jongeren hier komen om te relaxen om de stad ff uit te zijn. Terwijl het park midden in de stad ligt, merk je daar niets van als je in het park bent. We werden nog even rondgeleidt door Ezekiel, een security gard. Dan gaat mijn telefoon. Het is Maarten die zich afvraagt waar ik ben en blijf. We hebben niet op de tijd gelet en ondertussen is het 11:30 uur. Dat betekent dus dat ik over 30 minuten het huis in stap om daar vervolgens 24 uur in te blijven. We sprongen gelijk uit onze relaxte wereldje, de bus in onderweg naar het huis en reden nog even snel langs de begraafplaats van Jumo Kenyatta, de eerste president van Kenia. Onder zijn leiding werd Kenia een onafhankelijk land. Het enige wat hij zei was: “Shay u have to see this. This man is very important to us”.

We komen gelukkig op tijd aan. Het programma met artiesten is wat uitgelopen, dus stap ik op 14:00 uur het huis in. Klokslag 14:00 uur sta ik in het huis naast Rapcha, Muki & Angel. We geven elkaar een high five en mijn bezoek in het huis is verzegeld. Angel die op dat moment een show heeft stelt me voor aan het Keniaanse publiek en ze vraagt me waarom ik mezelf voor 24 uur vrijwillig zonder eten opsluit in het huis. Nou ja, zonder eten, om de zoveel uur klinkt er een bel en worden er twee flessen oranje sap binnen gedragen.

De eerste paar uren gaan lekker voorbij. We babbelen, leren elkaar kennen, genieten van het muziek en lachen om wat er zich voor het huis afspeelt. In een paar uur komen er verschillende wedstrijden voorbij van rap, dans tot aan een eetwedstrijd. Een eetwedstrijd ja, waar Rapcha de humour niet van kan inzien. Tussendoor worden er in de studio artiesten geïnterviewd en wordt aan de luisteraar vertelt wat het Glazen Huis inhoudt. Ook wordt er verteld dat zij doormiddel van een smsje een Seriuos Request (een track dat aandacht vraagt voor de vluchtelingen en IDP’s Internaly Displaced Person) kunnen aanvragen en een bericht kunnen achterlaten voor de vluchtelingen en IDP’s. Dit gaat zo uren door en de uren vliegen voorbij. De DJ’s wisselen elkaar na 4 uur radio maken af, gaan ff slapen en het begint weer opnieuw. Ik ben vliegende keep en voeg me zo nu en dan bij één van de DJ’s.

Na Angel is het tijd voor Rapcha. Deze gast is een echte grapjas. Geen idee wat er allemaal in Swahili (gesproken taal in Nairobi) wordt gezegd, maar het is grappig want iedereen lacht. Als Rapcha klaar is, is het tijd voor Muki, die aan mij gevraagd heeft om 4 uur lang radio met hem te maken. Dit is van 22:00 tot 02:00 uur. Het klinkt als volgt: “Ghetto Radio 89.5 Serious Request live form the Glass House at KICC, Mi ni Muki Garang aka Freaky Mojo. Na your girl Shay reperesenting Holland FunX. Tuma request yako kwa sms line 4895. Na message ya ma IDP’s”. We gaan helemaal los on air, draaien de ene request na de andere en we gooien er en ook nog een Love Lounge sausje (qua muziekstijl) overheen.

En dan rond een 23:30 uur begint het moment waarop ik honger krijg. Mijn maag maakt allerlei rare geluiden en ik voel me een beetje wazig. Ondertussen heb ik al 9.30 uur niet gegeten. Muki al bijna 2 en een halve dag niet. Precies op dat moment gaat de bel en worden er weer sapjes gebracht. Appel, wortel, kiwi, tomaat en gember mix. Dit kan je tegenwoordig in van die hippie juicebars krijgen. Helaas smaakt het echt nergens naar, vinden wij. We drinken ons eten, lachen, dansen, maar zijn uiteraard serieus bezig om aandacht te vragen voor de vluchtelingenproblematiek. De tijd tikt voorbij en het is bijna 02:00 uur. Muki en ik zijn beiden moe en willen ff crashen. Angel kom iets over tweeën aanlopen en lost ons af. Welterusten Glazen Huis!

Dag 3
Rond 06:00 uur word ik wakker. Ik hoor Rapcha praten. Het is dus tijd dat hij Angel overneemt. Half in slaap sta ik op en ga naar de studio. Daar ga ik op de bank zitten waar Maarten ligt. We babbelen wat en houden elkaar en Rapcha wakker. Ik ben met honger opgestaan. De sapjes zijn wat verlaat dus het is nog even geduld hebben. De ochtend begint warm en de zon schijnt vol op het Glazen Huis. Heerlijk, maar ook een beetje slaapverwekkend. Rond 08:00 uur besluit ik op Rapcha zijn bed te gaan liggen, even energie verzamelen. Om 10:00 uur sta ik weer op. Nu begin ik toch wel te merken dat niet eten zijn tol eist. Gruwelijke honger heb ik niet, maar mijn energie level is erg laag. De minuten tikken voorbij, de smsjes met request’s en lieve berichten zoals “IDP’s we have not forgotten u, u are in our hearts” en “God will help u” blijven binnen stromen vanaf het eerste moment.

De uren vliegen voorbij. Ik heb nog één sapmoment met de DJ’s voordat ik het huis verlaat. We staan me z’n allen in de studio en dan wordt er tijdens Muki’s show aangekondigd dat ik bijna het huis zal verlaten. Buiten het huis zitten al vanaf de ochtend jongeren aandachtig mee te luisteren naar de uitzending. Rapcha vraagt aan de bezoekers of ze nog iets van mij willen weten of willen zeggen. Ik krijg big up’s voor het feit dat ik naar Niarobi ben afgereisd en de vragen variëren van, of ik vrijgezel ben tot aan wat ik van het huis vind. Ook krijg ik een aanbod om bij één van de luisteraars te komen wonen. Ting Ting, het moment is daar. Ik moet het huis verlaten. Buiten wordt er geklapt, binnen roepen we BIG UP en de knuffels vliegen voorbij. Onze vuisten blijven maar boksen en dan wordt de deur geopend. Maar eerst wordt er een track voor mij gedraaid van The Game ft. Junior Reid met 1 Blood.

Ik pak mijn spullen spring het huis al dansend uit, ik loop naar alle mensen die er zitten en geef iedereen 1 voor 1 een box om ze te bedanken voor het feit dat ze er zijn. Aan het eind van mijn rondje worden mijn ogen vochtig. Ik voel me omarmd door Ghetto Radio en al zijn aanhangers. Ik dans na en zing mee. Mijn 24 uur Glazen Huis ervaring is voorbij. Het was mooi, ontroerend, echt, noodzakelijk en voornamelijk liefdevol. Na 30 minuten uit het huis te zijn, wordt ik opgehaald en naar het hotel gebracht. Ik was klaar om op bed te gaan liggen, maar ik was zo gehipe’d dat ik meteen mijn spullen pakte en weer terug ging naar KICC. Op het moment dat ik aankom staat er een band een fusion van Hip-Hop en Kongaleese muziek te spelen genaamd ‘Lingala’. Party Time! Ik loop Abu tegen het lijf en hij heeft een goed idee. Ik stap met hem de bus in om wat wat oudere dames die naar het Glazen Huis zijn gekomen weg te brengen. We rijden door verschillende wijken in Nairobi. In de ene wijk kan je het niet voorstellen dat er mensen wonen. De andere wijk is wat schoner en is niet voorzien van de basis behoeften. Ik kan me niet voorstellen dat ik zo zou moeten leven. Niemand zou zo moeten leven en ook nog eens hard moeten werken om te overleven. De realiteit komt hard aan!

Als ik weer op het terrein aankom, zijn er een een aantal jonge rappers uit Dandora, een sloppenwijk in Nairobi, die de show aan het stelen zijn. En zo ging het de hele middag/avond door. Na het muzikale gedeelte was het tijd om de dansen. Lexxani, een dansgroep bestaande uit 3 jongens, liet hun break kunsten aan het publiek zien. Ook zijn er een aantal meiden die in hun eigen gefabriceerde outfits hun billen op z’n Afrikaans schudden. Voordat ik het weet roept iedereen “Shay Katika” wat Shay dans betekent en daar sta ik dan midden in een cirkel mijn beste crump moves en bil schud moves te showen die er niet al te best uitkomen. Sinds ik uit het huis ben heb ik niet de drang gehad om te eten, maar na het dansen moest ik echt iets naar binnen werken. Mijn eerste Keniaanse maaltijd ‘Pilau’, pittige rijst met rundvlees erin gebakken, jam jam jam! Na het eten word ik vrij snel moe. Ondertussen is het rond 22:00 uur, dus ik besluit richting het hotel te gaan vergezeld door Maarten en Priska (De vrouw achter de schermen). Welterusten!

Dag 4
Ik word wakker door de wekker die afgaat die ik niet heb ingesteld, dus ik heb ook geen idee hoe ik die moet uitzetten. Dus ik snooze het een aantal keer voordat ik de stop knop vind. Twee minuten later wordt ik rond 06:45 uur gebeld door Priksa. “Shay, can u be ready in 30 minutes for us to go to the Nairobi National Park?” Natuurlijk kan ik dat. Het wordt een race tegen de klok, maar voor de wildlife schiet ik wel op hoor! Het is tijd voor de Big Five tour (olifant, leeuw, luipaard, neushoorn, buffel).

We worden opgehaald door Winnie en Tom, die als snel door Priska wordt gedoopt tot Uncle Tom. We zetten Winnie af bij haar werk en rijden verder met Uncle Tom. Een hele lieve zorgzame grappige man die de eland Mister Eland noemt. Het park ligt zo’n 20 minuten rijden van de stad en is gigantisch! Ik ben ineens in een andere wereld, grote uitgestreken vlakten met wat bomen en bosjes, maar geen dier te bekennen.

Uncle Tom rijdt rustig verder. Hij verzekert mij dat we dieren zullen zien. En ja, op het moment dat hij dat zegt zie ik in de verte een aparte boom. Geen boom, maar een giraffe blijkt als we dichter bij komen. Na een tijdje zijn de ogen van mij en Priska getraind om dieren te spotten. We zien impala’s, buffels, antilopen en een witte neushoorn familie. Na zo’n 3 uur in het park te hebben rondgereden, gaan we weer terug richting stad.

Terug naar het Glazen Huis. Voor vandaag staat de grootste Keniaanse rapper op het menu, Juacali. Opgegroeid in een sloppenwijk genaamd California. Hij heeft zichzelf naar boven gewerkt. Ondertussen heeft hij een contract en tourt hij in het buitenland. Zijn optreden is ‘of the hook’ en zijn charisma is goed voelbaar. Het publiek, voornamelijk bestaande uit jongeren uit de ghetto, gaat helemaal los op zijn muziek. Door al het laat slapen en vroeg opstaan ben ik kapot. Ik besluit toch maar even om een dutje te doen. Een dutje jah… :-S. Ik heb ongeveer een uurtje geslapen en ik ga weer terug naar het huis. Het is de eerste keer dat ik alleen ga. Ik dacht bij mezelf “waarom ook niet”. In plaats van gelijk goed te lopen, loop ik een blokje rond het hotel en kom ik weer aan waar ik begon.

Eenmaal op het terrein eerst even een hapje eten en praten. In 4 dagen tijd heb ik zoveel gesproken met verschillende mensen, heb ik zoveel gezien en is er me zoveel toe vertrouwd, dat ik me thuis voel. Dat ik me soms zelfs schuldig voel voor het feit dat ik meer zou willen betekenen voor hen, maar niet kan. Ik realiseer me dat het feit dat ik hier ben voldoende is, maar toch. Je kan je niet voorstellen wat de jongeren hebben meegemaakt in hun leven en toch nog elke dag met een glimlach opstaan. Dat ze keihard moeten werken om een beter bestaan te creëren, wat niet altijd lukt. Ik heb RESPECT voor hun! Big Up Niarobi, Big Up Muki, Rapcha & Angel and Big Up Ghetto Radio. Welterusten Ghetto Radio!

Dag 5
Vandaag vertrek ik weer naar huis. Ik ben vroeg opgestaan, zodat ik in ieder geval het gevoel heb dat mijn laatste dag lang duurt. Eerst even ontbijten, zodat ik de dag ook energievol kan beginnen. Ik pak alvast wat spullen in voordat ik ga ontbijten. Eenmaal bij het ontbij tref ik Mofirca (programmaleider Ghetto Radio) en Priska (mijn safari maatje), die alles willen weten over FunX. Tijdens de broodjes en de thee vertel ik over de gang van zaken op kantoor. Ze vragen zich af in hoeverre FunX verschilt van Ghetto Radio, wat ik ze mee kan geven is dat ik het gevoel heb dat ik op het kantoor van FunX in Rotterdam rondloop met het zonnetje op mijn bol. Twee verschillende werelden op 7 uur reizen van elkaar, maar daar merk je niets van als je kijkt naar de mensen die er rondlopen. Creativelingen die allemaal strijden voor één doel, radio maken voor hun publiek! Ze kunnen niets anders doen dan dit gewoon van mij aannemen, maar wel met wat specifieke voorbeelden.

Na het ontbijt ga ik terug naar mijn hotelkamer om de laatste puntjes op de i te zetten, voordat ik moet uitchecken. Mijn spullen zet ik bij Prisca op de hotelkamer, zodat ik er niet mee hoef te sjouwen. ‘I know my way around the town’ dus ik loop weer in mijn uppie naar het Ghetto Radio terrein.

Ondertussen neem ik de laatste impressies in me op. Die erg variëren. Ik zie een grote stad met zijn troste bewoners die enerzijds sterk ogen en zich anderzijds sterk moeten houden in deze harde wereld. Voornamelijk als ik kijk in de ogen van de mensen die me voorbij lopen zie strijdlust voor een beter leven, maar zo nu en dan zie ik ook veel pijn, wat me diep raakt. Het lijkt alsof ik ben beland in een andere dimensie waar de regering niets wil doen voor zijn bevolking en al het harde werken niet wordt beloond. Begrijp me niet verkeerd, iemand die woont in een hutje zonder de luxe die wij hier in het Westen kennen kan ook gelukkig zijn! Het verhaal wordt echter anders als je moet werken om te overleven en er geen werk is. Je op allerlei manieren wordt tegen gewerkt en de zonneschijn na de regenval in de verre verte niet te bekennen is. Wat moet je dan doen? Waar is het begin? Waar vind je rust? Hoe ga je om met alle dingen die je hebt meegemaakt?
De laatste vraag heb ik aan veel verschillende mensen gesteld en het antwoord was elke keer hetzelfde. Je hebt er niets aan om erbij stil te blijven staan, dus je gaat gewoon door met leven. Iedereen strijdt voor een beter leven voor zichzelf en elkaar.

Eenmaal aangekomen bij het Glazen Huis zie ik alle bekenden die me blij begroeten met Niaje (hoe gaat het). Mijn antwoord ‘goed maar ik wil niet weg’. Weg inderdaad. Over een paar uur zit ik in het vliegtuig terug naar huis. Voordat het zover is ga ik zoals gepland met Prisca en Linda (radio DJ van het middagprogramma, vergelijkbaar met Bits & Beats, genaamd Niaje Niaje) naar de grootste Masai (benaming voor de nomadische volk in Oost-Afrika, voornamelijk woonachtig in Kenia en Tanzania) markt in Nairobi. Waar ik volgens Priska some serieus shopping kan doen. Er heerst wat onduidelijkheid over de locatie van de markt. Nadat dat is opgelost merk ik aan de twee meiden dat er nog iets is. Maar wat, dat willen ze me niet vertellen. Ik blijf zeuren totdat het antwoord eindelijk daar is. Ze zijn een beetje huiverig om me daar naartoe te brengen, omdat ze het zelf wat aan de gevaarlijke kant vinden. Na wat markt-shopping spelregels te hebben opgesteld gaan we er toch heen, Abu de Ghetto Radio driver brengt ons.

Regel 1: Niet met de kooplieden praten
Regel 2: Ik mag niet over de prijzen onderhandelen (anders krijg ik touristen prijzen)
Regel 3: Blijf mij ons in de buurt
Regel 4: Als ik iets wil hebben regelen de meiden voor de rest alles

En daar zijn we dan op de Masai Market. Een markt op een groot plein gebouwd van houten planken die zwart zijn gekleurd door alle uitlaatgassen. In deze overdekte markt vind je zo’n 30 verschillende stalletjes waar spullen worden verkocht. Als we uit de bus stappen en naar de markt lopen word ik meteen aangesproken door 3 mannen: ‘Hey Shay’. Ik draai me om en zie dat het dezelfe marktverkopers zijn die ik een aantal dagen terug ben tegen gekomen op de markt samen met Abu. Weg plan!
De tijd vliegt voorbij en de telefoon van Priska rinkelt met de vraag waar we blijven. We hebben bijna zo’n 2 uur op de markt rondgelopen, sierraden bekeken, oorbellen gekocht en marktverkopers teleurgesteld omdat we niets bij ze kochten.
Na iedereen op de markt gedag gezegd te hebben stappen we weer in de bus op weg naar het Glazen Huis.

Ik had nog maar een paar uur te gaan voordat ik vertrok. De uren voelden eerder als minuten en secondes aan. Daar was het, Shay is leaving us moment. Ik kreeg van iedereen en gaf iedereen, de Ghetto Radio DJ’s, cateringpersoneel, reporters, de Ghetto Radio Streetteams en een aantal bezoekers die elke dag vanaf de ochtend tot s’avonds laat voor het Huis zaten een dikke knuffel. En ik kreeg verschillende aanbiedingen voor een vakantie adresje.

Vanuit het huis klonken ook verschillende shoutouts over het terrein. Ik werd nog even het podium opgetrokken voor een proostmoment en een thank you moment.
Met tranen in mijn ogen ben ik voor het laatst het Ghetto Radio busje ingestapt samen met Priska en Abu die mij naar het vliegveld reden.

5 dagen Kenia=
-spannend
-confronterend
-passievol
-warm
-emotioneel
En voornamelijk een eye opener! Ik ben dankbaar voor wat ik heb. En het wordt tijd dat er wordt gerealiseerd dat naast onze veilige leefwereld er nog veel meer leefwerelden zijn die ons nodig hebben!

Kwa heri (dag) Ghetto Radio!